கரிகாலன் பின்னால் சென்று அவனை கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டவள், கண்ணீர் அவன் முதுகில் ஊற…

“உனக்கும் நான் வேணாமாயா? எங்க அப்பா அம்மாவுக்கு என்ன பிடிக்கல, உனக்கும் என்ன பிடிக்கல… என்னை யாருக்குமே பிடிக்கல. என்னை பிடிக்காத இந்த உலகத்துல நான் வாழல, இப்போவே சாகப்போறேன்…!” என விலகி ஓடப் பார்த்தவளைப் பிடித்து இழுக்க அவன் கையோடு வந்தது அவளின் அணிகலன்கள்.

“கிறுக்கி என்னடி பண்ற? நான் எப்போ உன்னை பிடிக்கல சொன்னேன்… அடுத்தவங்களுக்கு உன்னை பிடிக்கலனா சாகப்போவியடி லூசு… உன்னை பிடிக்காதவங்க முன்னாடி வாழ்ந்து காட்டணும்டி எருமை…!” என்றவன் கயலை இழுத்து நெஞ்சோடு இறுக அணைத்துக்கொண்டான்…

“சத்யாவும் இதையே தான் சொல்லுவா, நீயும் அதே மாதிரி சொல்ற… அப்போ உனக்கும் என்ன பிடிக்குமாயா…!!” என அவன் முகத்தை அண்ணாந்து பார்த்து அன்புக்காக ஏங்கும் குழந்தையாகக் கேட்டவளின்…

இதழில் முத்தம் பதித்தவன்… “உன்னை மட்டும் தான்டி பிடிக்கும்…!!” என்றான்… அவர்கள் நிலை உணர்ந்து விலக முயல…

அவள் விட்டால் தானே… “என்னை பிடிக்கும்னா ஏன் என்னை விலகிப் போற? வா…!” என ஆறடி அம்சமான கரிகாலனைப் புள்ளிமான் இழுத்து வந்து கட்டிலில் தள்ள, அவன் விழுந்தான்…

கட்டிலில் விழுந்தவனை எழும்ப விடாமல் அவன் மேல் படுத்துக்கொண்டவளின் கொள்ளை அழகு, காளையின் கன்று குட்டி துள்ளி எழும்பியது போல இருந்தது… விடாமல் விலகப் பார்த்தவனைப் பிடித்து…

“இது வேணாமா செல்லத்துக்கு…!!” என பழுத்த ஆரஞ்சுப் பழத்தைக் காட்டி கேட்க… “ஆமாம்” அல்லது “இல்லை” எனத் தலை அசைத்தவனுக்கு… பரிசாகத் தோலுரிக்கப்பட்ட பழத்தை அவன் கண் முன்னால் எடுத்துக்காட்ட… கண்கள் தெறிக்கப் பார்த்தவன், மெல்லியவள் போகும் பாதை சரி இல்லை என அவன் விலக விலக, அவள் இழுத்துப்பிடித்து பக்குவப்படாத பழத்தை அவன் வாயில் வைத்து ஊட்ட…

அதற்கு மேல் மறுக்க அவன் ஒன்றும் ஞானி அல்லவே… ஆசைகள் கொண்ட சாதாரண மனிதன் அவ்வளவே…

வாயில் கிடைத்த கொழுத்த கறியை “ஆவ்…” என கவ்வி கடித்தவனின் கையாலும் வாயாலும், பருவம் அடையாத காயை கனியாக வைத்தான் வித்தைகாரன்…

காதல் சொன்னவனைத் தன் நெஞ்சில் பதிய வைத்தவள்… அவளுக்கு யாரும் கொடுக்காத அன்பை அவனிடமிருந்து ஒரே இரவில் பெற முடிவு எடுத்தவள் போல, அவனுக்கான அத்தனை சந்தோஷத்தையும் திகட்டத் திகட்டக் கொடுத்தாள்….

“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்…ஆஆஆஆ…கடிக்காதம்மா ஆஆ… இழுக்காதயா ம்ம்ம்ம் விறு விருனு வருது ஹா…!!” என அவன் மேல் துடித்தவளைக் கூர்ந்து பார்த்தவன்…’அழகா இருக்குடி உனக்கு, விடவே மனசு வரல… அவ்உம்ம்ம்ம்ம்…!!”

கயலவிழியாளின் சொக்கும் கண்கள் அவனுக்குக் கிளர்ச்சியை கூட்ட, எட்டிப் பிடித்து அவள் முகத்தை இழுத்தவன்… அருஞ்சுவையை அவள் இதழில் குடித்துக் கொண்டே அவளைக் கீழே கிடத்தித் தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டு வந்தவன்…

எச்சமாக இருந்த இருவரின் ஆடையையும் கலைந்தவன்.. அவளின் வெயில் படாத குறிஞ்சி மலரைக் கண்டு ஆர்ப்பரிக்க, நாசியால் நிரடித்து… நாவால் வருடி உதட்டால் தேனமுதை உறிஞ்சி குடித்தான்…

“ஆஆஆஆ…ஹா.. ஸ்ஸ்ஸ் ம்ம்ம் மா ஆஆ ஹாக்க.. வ்வ்வ்வ் ம்ம்ம்ம்…!!” என உணர்ச்சிப் பிழம்புகள் வெடித்துச் சிதற, தலைவனின் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு வெள்ளைத் தயிரை வெளியேற்றினாள்…

முகத்தில் அவள் வெண்ணைக் கோலம் மின்ன, கிடந்தவனை இழுத்துத் தன் மேல் போட்டுக்கொண்டவள்… அவன் இதழில் அவள் சுவை அறியா… சுயம் மறந்து அனைத்தையும் துறந்து, காமன் தேசத்தின் அகதிகளாக இருவரும் பின்னிப் பிணைய…

கன்னியவளின் குறிஞ்சி நிலத்தில் காளையவன் ஏர் கலப்பையை நட, உழவுக்குப் பழகிய புதிய நிலம் கலப்பையை வழிவிடாமல் தடுக்க… ஓங்கி அடித்து இறக்க… “அம்மாஆ வலிக்குதுயா” எனத் துடித்தவளைத் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டவன்…

“முதலில் தடவை அப்படித் தான்டி இருக்கும், என்னை கட்டிப்பிடிச்சுக்கோ வலிக்காது சரியா…!” என கதறியவளின் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தவன், கலப்பை முனை மழுங்கும் வரை உழவு பார்த்தவன்… கன்னியவளின் தடையைத் தான்டி தன் விதைகளை விதைத்தவன், அவள் கூந்தல் காட்டில் முகம் புதைத்துத் தூங்கிப் போனான்…

உயிரென கலந்தவளே…

இனி ஒரு கணம் உன்னை பிரியேன்…

உரிமையாக மாறும் முன்னே உன்னையே கொடுத்தவளே…

இந்த காதல் உள்ளவரை

உன் அடிமை நானடி…

என் இதயமும் எனக்கு எதிரானது

இதயத் துடிப்பாக நீயே வந்த போது…

காதல் மாயையை விரட்டியபடி வந்தது விடியல் வேளை… அந்த அடர்ந்த காட்டின் முதல் உயிர் விழித்துக்கொண்டு விடியலை பறைசாற்றிய வேளை….

காலை மஞ்சள் வெயில் முகத்தில் துளைக்க, கண் விழித்த கயல், கரிகாலனை வெகு அருகில் கண்டு பதறி விலகினாள்…

அவளைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் உரமேறிய நெஞ்சில் போட்டுக்கொண்டவன், “ரொம்ப சீன் போடாதடி, நைட் ஃபுல்லா நல்லா பண்ணிட்டு காலையில நான் கற்பழிச்ச மாதிரி நடிக்காத. மொத ரவுண்டுல தான் நீ போதையில இருந்த, அடுத்தடுத்த ரவுண்டுல உனக்கு போதை இறங்கிடுச்சினு எனக்குத் தெரியும்…!!” என்றவன், அவள் மேல் காலைத் தூக்கிப் போட்டு அருகே இழுத்தான்.

“உன்னை ஏமாத்திடுவேன்னு நினைச்ச இப்போ கூட ஒன்னும் கெட்டுப் போகலை, கத்தி காட்டி கொடு, இப்போவே இங்கேயே தாலி கட்டுறேன்…” எனச் கூறியபடி எழுந்தவன், தன் ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு கயலுக்கு அவளுடைய ஆடைகளை வழங்கினான்.

கயலின் மௌனம் கண்டு, “நீ என்னை எவ்ளோ நம்புறனு புரியுது… எப்போ எனக்கு உன்னைய குடுத்தியா அப்போவே நான் உனக்கு மட்டும் சொந்தமானவன்டி. உன்னை பார்த்த இந்த கண் எவ எப்படி வந்து நின்னாலும் காதலாப் பார்க்கும்… உன்னைத் தொட்ட கை இனி ஒரு பெண்ணை மோகமா அணைக்காது… என் மேல நம்பிக்கை இருந்தா எனக்காகக் காத்திரு, இல்லை நீ என்ன முடிவு எடுத்தாலும் எனக்குச் சம்மதம்…!!” என அவள் நெற்றியில் முத்தம் வைத்து விலகினான்…

முத்தம் வைத்துவிட்டுச் சென்றவனை காதலாகப் பார்த்தாள் கயல்… கரிகாலன் தன்னை ஏமாற்ற மாட்டான் என நம்பியவளே… அவனை ஏமாற்ற நேர்ந்தால் அப்போது அவன் முடிவு என்னவாக இருக்கும்? காலம் ஒரு விந்தையானது, யாருக்கு என்ன வைத்திருக்கும் எனத் தெரியாமல் போனது அவர்களுக்கு…

எதையுமே சத்யாவிடம் மறைக்காத கயல் இந்த விஷயத்தை அப்படியே மறைத்தாள்… காதல் புகுந்தால் கள்ளமும் சேர்ந்தே குடிபுகுமாம்… அதற்கு உதாரணமாக கயல் அமைந்தாள்.

ஒரு வழியாக சிகிச்சையை முடித்துக்கொண்டு துறையன்னுக்கு ஆயிரம் நன்றிகள் சொல்லிவிட்டு சத்யா, மஹா மற்றும் கயலை அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினர் ஆண்கள்…

சத்யா, கயல் மற்றும் மஹாவை நீதிமன்றத்தில் சரண் அடையச் சொல்லிவிட்டு ஆண்கள் மாயமாகிவிட்டனர்….

திக்குத் தெரியாத காட்டில் தொலைந்த மான் குட்டிகள் தவித்து நின்றவர்களைக் காக்க வென்றே வக்கீல் யது ஆஜராகிவிட்டார்… ஹிஹி, எப்படி போன கதை? நான் வரவில்லை என்று வருத்தப்பட்ட பட்டுஸ்… வக்கீல் படிப்பதற்காகச் சொல்லிவிட்டு, இந்த எபிசோட் என்று கார்டை இப்போதைக்கு போடுகிறேன்…

கலாபர்கள் கண்ணி வைத்துப் பிடித்தது புள்ளி மான்களையா…? அல்லது குள்ள நரிகளையா…??