வெளியில் சிவகாமி பேசுவதையும், தனஞ்ஜெயன் அதற்குப் பதில் சொல்லுவதையும் கேட்டவள்…என்னைப் போன்ற மனநிலையில்...

“நீதான் வேணும்” என்று தீரன் சொன்னதும்…“என்னது நானா..??” என விதிர்த்துப் போனாள் தேன்மொழி; தன் மார்பை...

மாடிபடியில் ஹரிச்சந்திரன் ஏற…. ரூமில் நிரஞ்சன் மேல் அலங்கோலமாக யாழினி…. ரெண்டு இடத்தையும் மாத்தி மாத்தி...

காலை உணவை இருவருக்கும் எடுத்து வைத்துவிட்டு அவர்களை அழைக்கச் சென்றார்…சிவகாமி வந்த மாத்திரத்தில் அவதானித்து...

காற்றில் கரைந்து செல்லும் வெண்பனியைப் போல மேகம்…. எட்டிய தூரம் வரை வானின் நீலம்….. பார்ப்போர் மனதிற்கு...

வேர்த்து விறுவிறுக்க உள்ளே வந்தவளை அமரக் கூட விடாமல் அழைத்து வேலைகளை அடுக்கியவன், தன்னோடு வைத்துக்கொண்டு...

ஏய் நில்லுடி…உன்னை தான் கூப்பிடக் கூப்பிட நிக்காமல் போற… உனக்கு என்ன அவ்ளோ திமிரா என தன் எதிரே வந்து...

மதுரா மனதில் இருப்பதைக்கூட சரியாகச் சொல்லும் ஒரே ஜீவன் தனா மட்டும்தான் என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்திருந்தது....

அவள் அப்பாவி பார்வையில் பீறிட்டு வந்த சிரிப்பை நிரஞ்சன் கை வைத்து மறைத்துக்கொள்ள… அவனைப் பார்த்து அம்மா...