நீண்ட நாள் கழித்து தந்தையிடம் உரையாடியதும் மனதில் இத்தனை நாள் சுமந்து வலு இழந்தது போல் உணர்ந்தான்.
அடுத்தடுத்து அவன் செய்ய வேண்டியவைகளை தீர்மானித்துக்கொண்டே வந்தவனுக்கு அவசர வேலைகள் படையெடுக்க அங்கே விரைந்தான்.
“இந்தா புள்ள மகிழு..?”
“உன்னைத்தான்..!”
“ஹான்..! என்ன அண்ணி.”
“சரியா போச்சு போ.!”
“எவ்வளவு நேரம் உன்னைக் கூப்பிட்டுட்டு இருக்கேன். எந்தக் கோட்டைய பிடிக்க இப்படி சிந்திச்சுட்டு இருக்க..”
(நீ வேற அவளே பூச்சாண்டி பிடிச்சிடுவானோன்னு பயந்துட்டு இருக்கா)
“ஒன்னுமில்ல அண்ணி.. நான்.! நான்.! ஹ்ம் அண்ணி அது வந்து உங்க கிட்ட ஒன்னு கேட்கவா..? ம்ம்ம்..!! கேளு புள்ள..!”
“அது உங்க அண்ணா இருக்காங்களே அவங்க எப்படிப்பட்டவங்க..?”
“கோவக்காரர்..!! சிடுமூஞ்சி..!! இரக்கமில்லாதவன்..!! இப்படி எங்க அண்ணனைப் பத்தி ஆயிரம் பேர் ஆயிரம் சொல்லலாம். ஆனா..?!! அது குணத்தை கூட இருந்து பார்த்தா தான் தெரியும்..? அவரோட உண்மையான மனசை, எங்க அண்ணனுக்கு அன்பை காட்டத் தெரியாது..!! அன்பை கொட்ட மட்டும் தான் தெரியும்..!!”
“அவருக்கு பாசத்தை கூட காட்டுமிராண்டி தனமா தான் இருக்கும்..! பிடிச்சவங்களுக்கு ஒன்னுனா உயிரையும் கொடுக்கும்..!! அதே மாதிரி பிடிக்காதவங்கன்னா உயிரையும் எடுக்கும்..! அது ஒரு காரியம் பண்ணா அதுல ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும்..!!”
அவருக்கு ஒன்னு பிடிச்சிருந்தா அதை அடையற வரை ஓயாது..!! என அசுர துதி பாட..
அவள் கூறியவற்றில் கடைசி வரியிலே உறைந்து நின்றாள் மகிழினி..!
அக்கணமே முடிவு செய்து விட்டாள் இங்கிருந்து தப்பிப்பது என்றும் அதற்காக ஊர் அடங்கும் வரை பொறுத்திருந்து கடைசி பஸ்ஸை பிடித்து கிளம்புவது என வழக்கம் போல எல்லா ஹீரோயினும் எடுக்கும் அதே வழக்கமான முடிவையே அவளும் எடுத்தாள் என்ன இதுல சின்ன மாற்றம்னா பெண்களுக்கு இலவச பேருந்து பயணம் என்பதே (ஆண்களின் யோகம்..!!)
ராவணன் முக்கிய வேலை காரணமாக வெளியூர் சென்று இருப்பதாக கூடுதலாக கிடைத்த தகவல் மகிழை சிறகு இல்லாமல் பறக்க வைத்ததோ..??
“இன்னைக்கு உங்க அண்ணனும் எங்க அண்ணனும் முக்கியமான வேலையா வெளிய போயிருக்காங்க இங்கயே தங்கிக்க மகிழு..” என்ற சாம்பவியையும் “ராவுல தனியா தங்காத மா, இங்கேயே இரு..!!” என்ற சங்கரனையும் ஒருவாறு சமாளித்து வருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விட்டது..
நேரம் சரியாக 12 மணியை நெருங்க தன் கைக்கு எட்டிய உடமைகளை அவசர அவசரமாக அள்ளிக் கொண்டிருந்தாள்..
கிடைத்த பொருளை எடுத்து கொண்டு கதவை திறந்தவளுக்கு “ஹை வோல்டேஜ் மின்சாரம்” தாக்கியது போல் கையிலிருந்த பை நழுவி விழுவது கூட அறியாது மலங்க விழித்தாள் மாது..!
பின்னே..! தன் மெர்சிடீஸ் பென்ஸ் ஜீப்பின் மீது அமர்ந்தபடி திறந்த கதவு வழியாக அவளை வைத்த கண் வாங்காமல் தீட்சண்யமாக பார்த்து கொண்டு இருந்தது ராவணன் அன்றி வேறு யாராக இருக்க முடியும்..!!
தன் கையில் அணிந்து இருந்த கை கடிகாரத்தில் இருந்த மணியை பார்த்தவன் நிமிர்ந்து அவளையும் பார்த்தபடி ஒவ்வொரு எட்டாக அவளை நோக்கி எடுத்து வைத்து உள்ளே வர வர அவள் தன் தந்தை கால்களை பின்னால் நகர.. எதிரே வந்தவனின் உருவம் மங்களாக தெரியவே கண்களில் கண்ணீர் வருவதை உணர்ந்தாள்..
உள்ளே வந்தவன் கதவடைத்ததும் மங்கையின் முகம் ரத்தபசை அற்று வெளிறியது.. அருகில் வந்து அவள் மதி முகத்தை கண்டான், அந்த அரக்கனுக்கும் இரக்கம் வந்ததோ..??
“ஒ..! அப்போ போகனும்னு முடிவோட தான் இருக்க..??”
“ஆனா என்ன பண்ண உனக்கு கொடுத்த டைம் முடிஞ்சி போச்சே சிட்டு..!! என நொடியில் தான் அரக்கன் என்றே நிரூபித்தான்..
அவளருகில் சென்று அவள் கன்னங்களை தாங்கி பிடித்து கொண்டு.. “என்ன புரிஞ்சுக்கோ சிட்டு உன்ன ரொம்ப காதலிக்கிறேன் டா..!!” என அவள் கண்களை ஊடுருவிய படி மொழிய
“உங்க அப்பா அம்மாவ விட உன்ன நல்லா பார்த்துப்பேன் டா..!!” என்றவனின் வார்த்தையில் சினம் தலைக்கேற அவன் கைகளை தட்டி விட்டவள்..
நீ ஒரு கொலைகாரன்.. ராட்சசன்…! அஞ்சு சாவுக்கு காரணமானவன் நீ..! நீ ஒரு பெண் பித்து பிடிச்சவன்…! உன்னால தான் எங்க அப்பா அம்மா செத்தாங்க…! உன்னால தான் நான் இப்போ அனாதரவா நிக்குறேன்.. அப்படிப்பட்ட உன்ன காதலிக்கனுமா.??? என எரிமலை சீற்றமாக வந்தன அவள் வார்த்தைகள்..
மாறன் நெஞ்சில் சொல் அம்பாக பாய்ந்து ஆறடி மாமிச மலையை உயிரோட மாய்க்க செய்தது… இருப்பினும் வெளிக்காட்டது தோரணையாகவே நின்றான் பெயருக்கேற்ற ராவணன்..
“அப்போ நீ என்ன நம்ப மாட்ட.. என்கூட வரமாட்ட.. அப்படித்தானா..?” என்றவன் சிறுத்தையின் உறுமலோடு அங்கேயே நடை பயின்றான்.. என்ன சொன்னாலும் புரிந்து கொள்ள மறுக்கும் அவளை என்னதான் செய்வான் அவனும்..
“இனியும் உன்ன..! உன் வழில போய்தான் மாத்தனும்னு நினைச்சா என்ன விட ஒரு முட்டாள் யாரும் இருக்க மாட்டாங்க.. உங்கள கடைசி வரை நல்லா பார்த்துக்குவேன் அவங்களுக்கு வாக்கு குடுத்து இருக்கேன்..!”
“உனக்கு விருப்பம் இருக்கோ..!! இல்லையோ..!! நீ என்கூட தான் இருந்தாகனும் வா..!” என அவள் கைகளை பற்றி இழுத்து கொண்டே சென்றான்.
“ப்ளீஸ் விடு.. ப்ளீஸ் விட்ட்ட்ட்ருருருரு….” என அவள் அடித்தது எதுவும் அவனுக்கு வலி கொடுக்கவில்லை..
வாசல் வரை வந்தவள் மற்ற கையால் நிலைப்படியை கெட்டியாக பிடித்து கொண்டு வர மறுத்து அடம் பண்ண.. அவன் பொறுமை எல்லை கடக்க தான் செய்தது..
அவன் கைகளில் இருந்து விடுபட போராடியவள் அவன் கைகளிலே கடித்தும் வைத்தாள். கடித்த இடத்தில் அவன் குருதி கொட்டியது.. கண்களை அழுந்த மூடி வலி பொறுத்தான்… கல்நெஞ்சக்காரன்..
“ப்ச்..” என்று அவன் கையை உதற, கிடைத்த இடைவெளியை பயன்படுத்தி அவனை வெளியே தள்ளிவிட்டவள் உள்ளே சென்று கதவை அடைக்க முயல, தன் யானை பலம் பொருந்திய கால்களை இடையில் விட்டு தடுத்தவன், உள்ளே வந்து கதவை அழுந்த சாத்தினான்.. கண்கள் சிவந்த தீப்பிழம்பை கக்கியது..
“என்ன என்னடி நினைச்சிட்டு இருக்க..??
“ப்ளீஸ் விட்ருங்க எனக்கு உங்கள பிடிக்கல.. நீ.. நீங்க ஒரு பொம்பள பொறுக்கி தெரிஞ்சும் எப்படி என்னால எனக்கு அருவருப்பா இருக்கு.. என்ன விட்ருங்க நான் எங்கயாவது போயிடுறேன்..!!” என்றவளால் அவன் மனிதத்தை கொன்று மிருகம் ஆனான்..
தாவி சென்று அவள் தோள்களை பற்றியவன்..
“யாரை பார்த்துடி பொம்பளை பொறுக்கி சொன்ன.. நானா..?? நானடி பொம்பள பொறுக்கி சொல்லுடி.??
“அப்படி நான் பொம்பள பொறுக்கியா
இருந்தா இப்போ நீ என் முன்னாடி மானத்தோட நின்னு இருக்க மாட்ட..” என வன்மையாக அவளை உலுக்கினான்..
அவன் சொல்லில் திகைத்தவள், அவன் செயலில் வலி தாங்காமல் தவித்தாள்..
“எதுடி உனக்கு அருவருப்பா இருக்கு சொல்லுடி.. என்ன பார்த்தாவா..??? இல்ல நான் தொட்டாவா..??. என்றவன் அவள் முகத்தருகே சென்று அவள் கண்களை உற்று பார்க்க அதில் தெரிந்த அச்சம் கலந்த அருவருப்பு அவனை எள்ளி நகையாடியது, முழு ஆண்மகனை தோற்று விட்டதாகவே உணர்ந்தான்..
மறுநொடியே தன்னை தேற்றி கொண்டவனுக்கு, எதிலும் தோல்வியை விரும்பாதவனுக்கு, இதில் தோல்வியை ஏற்பானா என்ன..??.
“ஒ..”
“நான் தொட்டா உனக்கு அருவருப்பா இருக்கு அப்படித்தானா…!! சொல்லுடி” என்றதும் தலையை குனிந்து கொண்டவள் நாடியை பிடித்தவன், அவள் தோள்களை விடுத்து, வன்மையாய் இழுத்து அணைத்தான்..
“இப்படி கட்டி பிடிச்சா வெறுக்குதா.. சொல்லுடி..?? சொல்லு..?” என்றே எலும்புகள் நொறுங்கும் வண்ணம் கட்டி பிடித்தவனிடம் இருந்து விடுபட துடிக்க..
அவளை அணைத்தவாறே ஒரு கையால் அவள் கன்னத்தை அழுந்த பற்ற… அவன் பிடித்த இடம் கன்னி போக, மிரண்டு வலியில் துடித்தாள் மான் விழியாள்..
“வேணாம்.. ப்ளீஸ்..ஆஆஆ… வலிக்குது விடு..” என அவன் உருமேறிய அவன் கைகளை தன் வெண்டை பிஞ்சு கரங்களால் அடிக்க வலிக்கவா செய்யும் அவனுக்கு..
சிவந்த உதடுகள் குவிந்து துடித்து அவனுக்கு அழைப்பு விடுக்க சிறிதும் தாமதியாமல் அவள் சீனி மிட்டாய் ஜீராவில் முக்கிய உதடுகளை கவ்விஇழுத்தவன். கைகளில் ஒன்று அவள் முடியைப் பிடித்து இங்கும் அங்கும் அசைத்து முத்தமிட மறுக்கும் அவளை நிலையாக நிறுத்தி அவனோடு வாகாகப் பொருத்த..
“இல்ல இப்படி முத்தம் தந்தா கசக்குதா.. சொல்லுடி..?? சொல்லு..?”
உருவத்தில் மாமிச மலையான அவனுக்கு அளவில் சிட்டுக்குருவியாக அவள் இருக்க மறுகையால் அவள் இடையைப் பிடித்து தூக்க அவள் கால்கள் நிலத்தில் இருந்து எம்பி அவன் உயரம் தொட கொழு கொம்பில் சுற்றிய மலர்க்கொடியாக அவளைத் தாங்கியவன்.. அவள் செங்குருதி சுவை அறியும் வரை விடாது சுவைக்க.. அவனைத் தடுக்க இயலாமல் கண்களில் ஆறாக கண்ணீர் ஓட அவனில் படர்ந்தாள் மெல்லிடை மலர்க்கொடி..
அவள் எச்சில் சுவையை முழுதாக அறிந்தவன்.. அவளை உள்ளே தூக்கிச் சென்று அந்த ஒற்றை ஆள் கட்டிலில் விசயவன்.. மெல்ல தன் மேலாடையைத் துறந்தபடி அவளை நெருங்க…
“வே… வேணாம்.. ஆ..ப்ளீஸ்..என்ன மன்னிச்சிடுங்க.. விட்ருங்க..ஆ” என கதறியவளின் வார்த்தைகள் அணு அளவும் அவன் செவியில் ஏறவில்லை என்பது.. வேட்டையாடும் வேங்கை என இருக்கும் அவன் முகத்தில் தெரிந்தது..
அவள் சொல்லுக்கு செவி மடுக்கும் நிலையை அவன் எப்போதோ அவளின் கடும் சொற்களால் கடந்து இருந்தான்.. முரடன்..
கற்பாறையென அவள் மீது விழுந்தவன் அவனை அடித்து எதிர்க்கும் அவள் மென்கரங்களைத் தன் வலுமிக்க கைகளால் சிறையிட்டு விட்ட வன்முத்தத்தைத் தொடர.. ஒரே முத்தத்தில் அவள் உயிரைக் குடிப்பவனை தன் கால்களால் தடுக்க.. தன் ஒற்றை தேக்கு மர காலைக் கொண்டு அடக்கியவன்..
கையால் அவள் மேலன் பழங்களை வலிக்கும் வண்ணம் பற்றி பிழிய..
“ம்ம்ம்… ம்ம்ம்ம்ம்ம். ஹும்ம்ம்.. ஹும்..”
அவன் வாய்க்குள்ளிருந்தே தன் எதிர்ப்பைக் காட்ட.. அவளின் எதிர்ப்பைத் துச்சமாக எடுத்தவன் முரட்டு கைகளால் அவள் மேலாடையைக் கிழிக்கப்பட, வான் நோக்கி குவித்து வைக்கப் பட்ட பழங்களுக்காக அவள் ஆதரத்துக்கு ஓய்வு விட்டவன் ஒன்றை கையாளும் மற்றொன்றை தன் வாயாலும் மாற்றி மாற்றி உண்ண.. அவன் தலையை தன்னில் இருந்து எடுக்க பேதை போராட..
“ஸ்ஸ்ஸ்.. ஹா.. விடுடா.. என்ன விடுடா.. பொறுக்கி…. ஆஆஆஆ..” என்றவள் நாவு அவனால் மரத்துப் போனது..
அவளின் மறுப்புகளை அனைத்தையும் அடக்கியவன் விரிந்து சுருங்கும் அவள் ஆலிழை வயிற்றில் முகத்தைப் புதைத்து.. தெப்ப சுழியில் தன் நாவு கொண்டு சுழற்ற செத்து பிறந்தாள் பெண்ணவள்..
மிச்சம் இருந்த தன் ஆடையோடு அவளது மிச்ச சொச்சத்தையும் சேர்த்து தூக்கி எறிய தரையில் ஒன்றாக விழுந்தது அவர்களின் ஆடை..
அவள் உடல் எங்கும் மிச்சம் விடாமல் முத்தமிட்டவன்.. தன் பலம் பொருந்திய வஜ்ராயுதம் எதிரியைத் தாக்க தயாராக.. தன் கால்களை கிடுக்கிப் போட்டு அவனைத் தடுக்க முடியுமா அவளால்.. முரட்டு கைகளால் பிரித்து தன்னை நோக்கி இழுத்தவன் காஜாயுதம் அவளில் முட்டி மோதி தடைகளை தகர்த்து அவள் கோட்டையை அடைய..
“நோ.. ஓஓஓஓ… ஹா.. ஹாங்வ்.. ஆஆஆஆ….” துடித்தவளின் இதழை தன்னதை கொண்டு அடைத்து அவள் உள்ளே இருந்து கத்தி சண்டை நடத்தி வெண்குருதியை சிந்தியே உயிர் விட்டான்..
விடியும்வரை அவளில் தன்னை தொலைத்தவன்.. விடிந்ததும் நிற்க வைக்கப்பட்டான் குற்றவாளியாக.. மக்கள் நடுவில்.. எதுக்குன்னா..?? அப்புறம் பெண்ணை பலவந்தம் பண்ணுபவனை…. பாகுபலில வர மாதிரி வெட்ட வேண்டியது தலைன்னு..! பிரபாசே சொல்லி இருக்காரு..! என்ன மக்களே ராவணனுக்கு தண்டனைய குடுத்துடுவோமா..??
ஏன் இந்த வேலைனு நீங்க கேக்குறது புரியுது..
