வேர்த்து விறுவிறுக்க உள்ளே வந்தவளை அமரக் கூட விடாமல் அழைத்து வேலைகளை அடுக்கியவன், தன்னோடு வைத்துக்கொண்டு திரிந்தான். அவன் போகும் மீட்டிங் எல்லாம் இவளையும் இழுத்துக்கொண்டே போனான். […]

மதுரா மனதில் இருப்பதைக்கூட சரியாகச் சொல்லும் ஒரே ஜீவன் தனா மட்டும்தான் என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்திருந்தது. ஆனால், அவன் மனதில் இருப்பது மட்டும் ஏன் புரியவில்லை? இல்லை,

அவள் அப்பாவி பார்வையில் பீறிட்டு வந்த சிரிப்பை நிரஞ்சன் கை வைத்து மறைத்துக்கொள்ள… அவனைப் பார்த்து அம்மா மற்றும் மகள்கள் இருவரும் முறைத்தனர்… அவர்களால் அதைத் தவிர

நியூயார்க் நகரம் உறங்கும் நேரம், தனிமையில் தனஞ்சயனின் மணிகுயில்…. ஆம், குளிரில் வெடவெடவெத்தக் கோழிக்குஞ்சாக நடுங்கிக் கொண்டிருப்பது மதுராவே தான்…. ஜெய அவளை ஓடிப் போனவள் என்றதும்

“என்ன ப்லோரா சொன்னதை கேட்கலையா….. ஓ… மேடம் தான் என்கிட்ட மயங்கி கிடந்தீங்களே…!!” என இகழ்வாகச் சொன்னவன்… அதில் மதுராவின் முகம் கருக்க நின்றாள்…. “இப்போ வருத்தப்பட்டு

சுற்றித் திரியும் மின்மினிப் பூச்சிகள் அந்த நியூயார்க் நகரம் முழுக்க வண்ண வண்ண ஒளியில் இரவில் ஜொலித்தன…. அதை ரசிக்கும் மனநிலையில் மதுரா இல்லை…. அவள் உடல்