இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு அவரவர் தத்தம் அறைக்குள் சென்று முடங்க… இங்கு வீரர் பலி கொடுக்கும் பலியினம் போலவே அறைக்கு அழைத்து வந்தான் ரஞ்சனை… காசப்புக் காரன் […]

எழிலாக விடியந்தது விஜயனக்கு அன்றைய நாள்; அவன் அழகு மனைவியின் கோல இடை தரிசனத்தால்… எது அழகு…?? மலை மகள் வளைவு அழகா இல்லை அவன் மனைவியின்

முகிலிடம் பேசிவிட்டுத் தனியே வந்து கொண்டு இருந்தான் ரஞ்சன்… அவன் நடந்து வரும் வழியில் எண்ணெயைக் கொட்டி வைத்துவிட்டு, அவன் விழப் போவதைப் வேடிக்கை பார்க்க அருகில்

மாளிகையின் மாடியில் முழு பௌர்ணமியில் விஜயேந்திரன் உடலும் உள்ளமும் கொதித்துக் கொண்டு இருந்தது. நிச்சயம் அது கோவத்தால் அல்ல… தீராத தணியாத தபத்தால்… இத்தனை நாள் பாடுப்பட்டு

வானுயர உருண்டு வந்த பொன் நிற ஆதவனின் கதிர்கள், அந்த உயரத்தில் நின்ற தென்னை மரங்களின் ஊடே ஏற்படுத்தும் ஒளிச் சிதறல்கள் யாவும் தங்கப் பொற்காசுகளாக மின்னின…