“நீதான் வேணும்” என்று தீரன் சொன்னதும்… “என்னது நானா..??” என விதிர்த்துப் போனாள் தேன்மொழி; தன் மார்பை இரு கரங்களால் பொத்திப் பிடித்துக்கொண்டு அவள் பயந்து பின்வாங்கினாள். […]

ஏய் நில்லுடி… உன்னை தான் கூப்பிடக் கூப்பிட நிக்காமல் போற… உனக்கு என்ன அவ்ளோ திமிரா என தன் எதிரே வந்து தீரனை ஏரெடுத்து பார்த்தவள்… சுற்றி

காரிருள் கவ்வியே மேகத்தினை சிறைபிடிக்கவே வந்தான் சூர்யதேவன்… கீச்… கீச்… என்ற குருவியின் சத்தத்தில் மெல்லக் கண் மலர்ந்தாள் தேன்மொழி… அவள் செவ்வரளி கண்களின் ஓரம் காய்ந்த

“அடி என் சிலுப்பி, நல்லா தளதளன்னு வளர்ந்த தக்காளிப் பழம் போல நிக்கிறியேடி…” என தன் அறையில் நின்ற தீரனைப் கண்டு தேன்மொழிக்கு பயத்தில் மொழியே மறந்தன.

டமால் டுமீல் என வேட்டு சத்தம் காதை கிழிக்க, என்ன ஏது என்று வேடிக்கை பார்க்க மக்கள் திரளாகத் திரண்டனர்… பச்சை பசேல் என்று வளர்ந்து நின்ற